Meubelmakerij

bernardo_gross

“We konden zoveel nieuwe dingen leren”

Bernardo Mwingira’s ouders zijn kleine boeren die zich van de vruchten van hun velden in leven houden en na goede oogsten misschien nog een beetje daarvan op de markt verkopen. Bernardo zelf is tegenwoordig meubelmaker. Dankzij zijn werk kan men in Nandembo sinds een paar jaar eenvoudige meubels kopen of speciaal laten maken. Het handwerk kon hij leren bij KIUMA.

Bernardo groeide op met negen broers en zussen – twee meisjes en zeven jongens – in het ongeveer 4.500 inwoners tellende dorp Twendembele. De tien broers en zussen stammen van Bernardo’s moeder en van de tweede vrouw van zijn vader. Dat is niet ongebruikelijk in deze regio, want veel mannen in het Tunduru-district zijn ook tegenwoordig nog getrouwd met meerdere vrouwen. Ze woonden allemaal samen in een hut waarvan het dak al was gemaakt van golfplaat terwijl veel andere hutten in het dorp met gras waren bedekt. Desondanks vond hij het leven niet echt bevredigend: “De armoede en de erbarmelijke levensomstandigheden in het dorp leidden op den duur tot een gevoel van wanhoop. Ook konden wij veel dingen die eigenlijk bij het leven van vandaag de dag horen, niet krijgen.”

Kleine handelaar met Kiosk

Ondanks deze wanhoop sloeg Bernardo een professionele weg in die verschilde van die van de meeste bewoners uit het dorp: bij gebrek aan alternatieven proberen zij als kleine boeren in hun levensonderhoud te voorzien, maar Bernardo koos voor een klein handeltje. Dat betekent meestal dat men bijvoorbeeld waspoeder, zeep en andere eenvoudige dingen voor huishoudelijk gebruik in een kleine kiosk aanbiedt. Bernardo had slechts zeven jaar een school bezocht. Dus was deze baan min of meer het hoogste wat hij in dit deel van het land kon bereiken. Ruim tien jaar geleden hoorde hij vervolgens van KIUMA, het wortundtat-project dat zo’n 50 kilometer oftewel anderhalf uur met de auto van zijn dorp verwijderd ligt. Deze afstand leggen mensen in het district normaal gesproken niet zonder gegronde redenen af want er is nauwelijks iemand die een auto of een ander gemotoriseerd voertuig heeft. Bernardo ging echter op weg en kreeg op 24-jarige leeftijd een plaats aan de ambachtsschool van KIUMA. Daar bezocht hij twee jaar lang de meubelmakerij en kreeg ter afronding een officieel certificaat.

schreinerkollegen

Zusammen mit einigen Kollegen hat Bernardo die Schreinerei in Nandembo aufgebaut.

Ontmoeting met vreemde mensen en nieuwe dingen

De mogelijkheid om een beroepsopleiding te krijgen en de andere aanbiedingen voor jonge mensen op het terrein van KIUMA bevielen hem goed. “Het belangrijkste was echter de ontmoeting met zo veel vreemde mensen en dat we zo veel nieuwe dingen konden leren”, herinnert hij zich van zijn tijd aldaar.

Na het afronden van de opleiding zette hij wat hij had geleerd zinvol om. Samen met andere voormalige leerlingen en een paar lokale meubelmakers zonder opleiding opende hij een meubelmakerij-vereniging. Nu zet hij zijn praktische kennis in het kleine bedrijf in, winst delen de medewerkers onderling en concurrentie is er momenteel niet.

Opleiding voor jonge mannen

Het team leidt ook al nieuwe medewerkers op. Deze kunnen momenteel echter nog geen erkend certificaat verkrijgen. Maar KIUMA plant in Nandembo de bouw van een Centrum van Hoop. Zodra dit af is, kunnen de leerlingen van Bernardo en zijn collega’s daar een erkend diploma behalen.

Maar dat zijn niet de enige plannen voor de toekomst, die de jongeman in zijn hoofd heeft: wanneer het heel goed loopt met het bedrijfje, wil Bernardo graag een paar machines voor houtbewerking kopen. Tot nu toe doen de handwerkers namelijk daadwerkelijk alles nog met de hand. De machines zouden echter niet alleen het werk van de meubelmakers vereenvoudigen. Ze zouden een verdere reuzenstap zijn voor de ontwikkeling van het kleine dorp dat het tot nu toe nog haast helemaal zonder machines moet stellen.