Gevraagd man

lukoya_bild1

Francis Lukoya aanvaardt functie als docent in KIUMA

In Tanzania zijn dringend leraren nodig. Terwijl in Duitse scholen de klassen per leraar gemiddeld uit 16 leerlingen bestaan, staat een leraar in het Zuidoost-Afrikaanse land voor ongeveer 46 leerlingen. In landelijke gebieden is deze verhouding nog veel slechter. En dan is iemand als Francis Lukoya natuurlijk een gevraagde man: hij is sinds medio 2013 docent lichamelijke oefening en Engels.

Bij een zo slecht uitgerust schoolsysteem is het logisch dat leraren in Tanzania een werkplek kiezen, die optimaal is uitgerust en een aantrekkelijke omgeving biedt. Francis Lukoya heeft na het afronden van zijn studie echter gekozen voor de verafgelegen middelbare KIUMA-school. De eerstvolgende stad ligt zo’n 70 kilometer verderop. De verbindingsweg is in de regentijd maar beperkt begaanbaar en ook in goede tijden niet bepaald comfortabel. En: rondom KIUMA is er geen vrijetijdsaanbod.

lukoya_bild2

In het Tunduru-district hebben jonge mensen maar zelden echt goede scholen in de buurt. De leerlingen van de middelbare KIUMA-school halen in verhouding meestal goede cijfers.

Francis Lukoya had een andere motivatie voor zijn besluit: „Ik had het KIUMA-hoofd dr. Matomora beloofd om na mijn lerarenopleiding weer hier op school te komen werken“, zegt de jongeman die hier vóór zijn studie als leerling naar de middelbare school ging. „Als jongere was het niet gemakkelijk voor me om naar KIUMA te gaan, omdat dat heel ver weg was van mijn familie. Maar ik wou de kans grijpen om iets van mijn leven te maken en om meer te leren.“

Met zeven broers en zussen opgegroeid

Francis Lukoya groeide in zijn ouderlijk huis op als een na oudste van acht kinderen. Zijn vader had als pastoor een vaste baan met een vast inkomen, zodat er altijd voldoende te eten was voor het gezin. Maar op de school in het thuisdorp had men niet genoeg schoolboeken en onvoldoende leraren. En vanwege de zeer karige omstandigheden waarin het gezin leefde, waren de kinderen vaak ziek en hadden ze veel last van diarree.

„In KIUMA was dat allemaal anders: wij hadden schoon water, elektriciteit en als we ziek waren, konden we naar een dokter. Dat was bijzonder en de hele omgeving daar heeft het leren gestimuleerd“, vertelt Francis Lukoya over de twee jaar in de door wortundtat gesteunde instelling. Ook de onderlinge omgang van de medewerkers maakte indruk op de thans 26-jarige: „De mensen hier in KIUMA zijn vriendelijk voor hun naasten en ze helpen en steunen elkaar. Dat kende ik nog niet. Mijn ouders waren weliswaar altijd liefdevol voor mij, maar in onze buurt ging men zo niet met elkaar om.“