Voedingsadviseur

success-6-thirupathi

Net als in een familie

Thirupathi Rao is leidinggevend voedseladviseur aan het Olive Hospital, een goed uitgerust, particulier ziekenhuis in Hyderabad. De thans 32-jarige man bezocht 15 jaar lang wortundtat-inrichtingen in India: van de derde klas tot het Degree College. Hij doet voor ons verslag van zijn ervaringen.

Ik kom uit een zeer arm gezin. Mijn vader was boer, mijn moeder huisvrouw. Beiden konden niet lezen of schrijven. Zo ben ik opgegroeid in zeer eenvoudige omstandigheden. Op gegeven moment hebben we gehoord over het bestaan van die wortundtat-school, die zich met name bekommert om arme mensen. Ik had het geluk, daar aangenomen te worden.

Toen ik eenmaal op school was, heb ik zo veel geleerd. Hoe je met andere mensen communiceert. Hoe je je in een groep moet gedragen. Dat je respectvol moet omgaan met andere mensen. Ik heb ervaren wat menselijkheid en rekening houden met elkaar betekenen. Ook geestelijk ging voor mij een geheel nieuwe wereld open en ik ben tegenwoordig een zeer tevreden mens. Dat was mogelijk omdat we door de leraren in principe zo werden behandeld als kinderen door hun ouders. Dat was net als in een grote familie. Zelfs nu nog zijn de medewerkers op de scholen geïnteresseerd in waar wij terecht zijn gekomen.

Voor mij spreekt het voor zich dat ik iets teruggeef van wat ik op school en van de leraren heb gekregen. Ook vandaag de dag moeten er nog mensen van dit werk kunnen profiteren. Ik zou toch zonder wortundtat niet hier zitten maar zou ook buffels hoeden – net als mijn vader. En hetzelfde geldt voor mijn broer en voor mijn vrouw. Net als ik hebben die twee jarenlang les gehad op wortundtat-scholen.

Voor één ding ben ik bijzonder dankbaar: toen John David, die vele jaren lang de wortundtat-projecten in India leidde, wegens ernstige gezondheidsproblemen in Hyderabad in het ziekenhuis lag, kon ik hem verzorgen. Ik ben er zo dankbaar voor dat ik ook langs deze weg iets van het goede kon teruggeven, dat ik in mijn leven heb ervaren.