OP verpleegkundige

Blij met de prestaties

Bhagya is een bescheiden en zuinige vrouw: Ze is nooit op vakantie geweest, woont met haar vader en moeder op 40 vierkante meter en zorgt zonder te klagen voor haar ouders. En dus geloof je haar meteen als ze zegt:„Ik ben blij met wat ik heb bereikt. Zonder de hulp die ik heb gekregen, zou ik niet zo’n goed leven leiden.”wortundtat kan haar zover helpen raken. Bhagya bezocht 19 jaar lang diverse onderwijsinstellingen van onze Indiase wortundtat-partner AMG – van de kleuterschool in 1994 tot en met het afstuderen aan de verpleegschool in 2013. Sinds enkele jaren is ze zelfstandig.

Bhagya legt uit waarom ze verpleegster wilde worden: “Ik vond het erg spannend om me bezig te houden met natuurwetenschappelijke onderwerpen. Ik wilde alles leren over dieren en planten en hoe het menselijk lichaam werkt.”

Bhagya legt uit waarom ze verpleegster wilde worden: “Ik vond het erg spannend om me bezig te houden met natuurwetenschappelijke onderwerpen. Ik wilde alles leren over dieren en planten en hoe het menselijk lichaam werkt.”

eegkundige-lerares en uiteindelijk tot de operatiekamerverpleegster in een staatsziekenhuis. Deze functie wordt goed betaald en biedt een aantal extra voordelen die door privéklinieken niet worden aangeboden. Momenteel verdient ze aanzienlijk meer dan het gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking in India, waardoor ze voor zichzelf en haar ouders kan zorgen.

Pensioen van ouders verlicht het huishoudbudget

Haar vader kan al een tijdje niet meer werken. Hij is ziek en zijn gewrichten zijn versleten. “Voor hem was het altijd een uitdaging om genoeg eten op tafel te krijgen voor ons kinderen”, vertelt Bhagya. Hij verkocht snoep. Met zijn fiets kocht hij de goederen ‘s ochtends in bij de ‘groothandel’. Vervolgens fietste hij zo snel als hij kon naar straatventers in het dorp om ze daar door te verkopen. “Maar de andere leveranciers hadden motorfietsen. Ze waren altijd sneller. Zo verdiende hij meestal niet genoeg geld voor ons allemaal. Wij kinderen kregen genoeg te eten maar alleen omdat onze ouders niet veel aten. Het was nauwelijks mogelijk geld te verdienen voor drie maaltijden”, herinnert Bhagya zich.

Ook de moeder van Bhagya heeft geen mogelijkheid om nog iets te verdienen. Ze is nooit naar school geweest, was altijd verantwoordelijk voor het huishouden.Immers: Binnenkort ontvangen haar ouders een AOW. Dan zal het huishoudbudget van Bhagya een beetje beter gevuld zijn.

Partner voor het leven

De gewoonte die in India nog altijd wijdverspreid is en ertoe leidt dat Bhagya alleen voor haar ouders zorgt, ook al heeft ze nog twee zussen, is voor Centraal-Europeanen buitengewoon. Beiden zijn getrouwd, hebben kinderen en zorgen voor het huishouden van hun nieuwe families. Na het huwelijk zijn zij volgens deze gewoonte verantwoordelijk voor de familie van de echtgenoot.Voor Bhagya is het niettemin vanzelfsprekend om haar ouders te helpen. “Ik hoop dat ik de komende jaren goed voor mijn ouders kan zorgen. Ik wil dat ze een beetje kunnen ontspannen en niet meer zo hard hoeven te werken”, vertelt ze op haar bescheiden manier. Natuurlijk zou ook zij graag een partner voor het leven willen vinden. Daarom zet ze altijd wat geld opzij voor haar bruidsschat. “Maar ik wil pas trouwen als ik een man heb gevonden die begrijpt dat ik voor mijn ouders wil zorgen”, zegt ze.

Als kind woonde Bhagya bij haar ouders in een met riet bedekte hut. Vandaag kan ze een klein appartement voor zichzelf en haar ouders financieren met behulp van haar inkomen.

Als kind woonde Bhagya bij haar ouders in een met riet bedekte hut. Vandaag kan ze een klein appartement voor zichzelf en haar ouders financieren met behulp van haar inkomen.

We wilden niet wegkijken

“We zien altijd weer iets ongewoons wanneer we met onze Midden-Europese ogen naar andere culturen kijken”, zegt projectcoördinator van wortundtat, Jakob Adolf. Natuurlijk moet je je afvragen waarom in India oude gewoonten het leven van mensen bepalen of waarom de staat blijkbaar niet tussenbeide komt.

Als christelijke hulporganisatie kijkt wortundtat echter vanuit een andere hoek: “Toen Bhagya klein was, zaten haar ouders in nood. We hebben deze nood waargenomen. Natuurlijk hadden we kunnen zeggen: ‘Dat zijn onze zaken niet. Laat de Indiërs dat maar zelf oplossen.’ Maar als christenen willen we niet de andere kant op kijken. Zodoende kon het meisje een schoolopleiding volgen en kreeg ze als volwassene een baan. En nu kan ze voor zichzelf en haar ouders zorgen in plaats van samen met hen op straat te moeten bedelen. We zijn ervan overtuigd dat het de moeite waard was.”

 

 

 

Met uw donatie aan onze scholen in India kunt u mensen zoals de ouders van Bhagya helpen ervoor te zorgen dat hun kinderen een goede opleiding krijgen.