Kans gegrepen

 

 

Niet meer van de hand in de tand leven

Koelie – dus: lastdrager – is het beroep dat veel kinderen in onze scholen aangeven als beroep van hun ouders. In het landelijke India is dat niet buitengewoon. Het begrip ‘koelie’ is, anders als in het Nederlands, niet kleinerend: Veel werkzaamheden worden nog met de hand uitgevoerd en zorgen er zo voor, dat mensen een inkomen hebben. Maar meestal is dat niet voldoende om van te kunnen leven. Daarom moeten de kinderen ook de handen uit de mouwen steken, zodra ze sterk genoeg zijn. Een verder bezoek aan de school valt in dat geval uit; hun gaven en vaardigheden spelen geen rol meer.

Armoede was voor de Indiase Parigapati Tejaswi (rechts op de foto links) tijdens haar kinderjaren het grootste probleem: Een kleine twee kamers tellende woning was haar thuis. Het thuis van haar ouders, die als dagloners werkten, en hun drie kinderen. Ze leefden van de hand in de tand. Als ze ‘s ochtends beide geen werk kregen, hadden ze ‘s avonds niets te eten. Dagloners hebben niet de mogelijkheid geld opzij te leggen voor als het eens niet zo goed loopt.

Met zes man in één kamer

Pilli Babu (in het midden op de foto rechts) had een soortgelijk lot. Ook hij beleefde armoede in de familie als het grootste probleem van zijn kinderjaren, die hij samen met drie zussen en zijn ouders in een woning met slechts één kamer sleet. Ook zijn ouders hadden geen vaste baan, hoopten iedere dag weer op een werkgever, die hen een paar roepies betaalde voor handlangerwerkzaamheden.

Parigapati is nu 23 jaar oud, Pilli Babu is 31 jaar oud. Beiden hebben een vast inkomen. Parigapati werkt als lerares aan een school met technisch oogpunt en de jonge man is een medewerker bij een Indiase bank. En met hun werk verdienen ze zo veel, dat ze hun familie ook nog kunnen ondersteunen. Beiden zijn getrouwd, leven met hun partners onder betere omstandigheden als waarin ze zijn opgegroeid.

School als belangrijke levensfase

Op de weg er naartoe vormde de tijd in de school van de wortundtat-partner AMG een belangrijke fase: Dankzij deze ondersteuning konden zij hun schoolloopbaan na de basisschool voortzetten. De ouders hadden geen geld, om een schooluniform en onderwijsmateriaal te betalen. Reeds als teenager hadden beide met grote waarschijnlijkheid eveneens als dagloner moeten bijdragen aan het inkomen van de familie. Zo hebben ze echter een kans op een schoolbezoek gekregen, dat bij hun gaven en vaardigheden paste. In het geval van Parigapati en Pilli Babu is dit voldoende, zoals hun huidige werk ook bewijst, voor duidelijk meer dan alleen maar handlangerbaantjes.