Elektrotechnicus

Fruechte_Shankar_gross

In het tehuis voor spoorwegkinderen vond Shankar Rao nieuw houvast om te leven en te leren

Fruechte_Shankar_Indien022013_0297

Het is een hele uitdaging om deze jongens te begeleiden naar een gestructureerd leven. Discipline en een geregeld verloop van de dag in het tehuis voor spoorwegkinderen helpen daarbij.

Mijn naam is Shankar Rao. Ik ben 20 jaar. Ik kom uit het plaatsje Srikakulam. Dat ligt helemaal in het noorden van Andhra Pradesh. Ik heb ook nog een broer. Onze moeder overleed toen ik vijf was. En toen ik twaalf was, stierf ook mijn vader toen hij bij het werken een elektrische schok kreeg. Mijn broer en ik gingen vervolgens naar mijn oom om bij hem te wonen. Vanaf dat moment nam mijn leven een verkeerde wending. Mijn oom vond het niet goed dat ik verder naar school ging. Hij wilde absoluut dat ik als dagloner ging werken en geld verdiende. Dat was erg zwaar voor mij. Dus liep ik bij hem weg, terwijl mijn broer bij hem bleef.

Ik had destijds totaal geen voorstelling van mijn eigen toekomst en ik was erg verward en bang. Dat was vermoedelijk de ergste tijd van mijn leven. Ik reisde in verschillende treinen door het land en bedelde bij iedereen voor wat te eten. Of ik vroeg de reizigers om wat geld om iets te kunnen kopen. Sommige mensen zeiden wel tegen me dat ik dit leven moest opgeven. Maar ik had er geen idee van hoe ik uit deze situatie kon komen.

 

Beste examen in Chirala

Indien022013_0317_Kopie

Hener Babu (li.) hielp de jonge Shankar Rao, om weer vaste grond onder de voeten te vinden.

Op een mooie ochtend stapte een bewoner van het wortundtat-tehuis voor spoorwegkinderen in ‘mijn’ trein. Hij zag me en vertelde me over het tehuis in de kleine stad Chirala en stuurde me daarnaartoe. Ik was destijds 13 jaar en meer dan 500 kilometer verwijderd van mijn eigen dorp. Een jaar lang hebben de medewerkers daar zich met veel liefde om mij bekommerd, ofschoon ik nog steeds als spoorwegkind leefde. Toen, door veel vriendelijke gesprekken met de medewerkers en met Gods genade, besloot ik, een andere weg in te slaan.

Wie me vooral hielp, was Hener Babu, een medewerker van het tehuis. Hij was mijn beschermer en stuurde mijn leven in een andere richting. Hij zorgde ervoor dat ik naar school ging en de leraren daar leerden me, wat goed en slecht is. Met hun steun sloot ik mijn schoolcarrière uiteindelijk af met 560 van 600 mogelijke punten. Dat was het beste resultaat van alle leerlingen in Chirala. Ik kreeg van iedereen veel lof. En een college in Chirala heeft me aangeboden om twee jaar verder te leren – gratis!

Na het eindexamen daar heb ik meegedaan aan een toelatingsexamen voor het Indian Institute of Technology (IIT). (Redactionele noot: elk jaar doen zo’n 500.000 Indiërs deze test om één van de 10.000 studieplekken te krijgen.) En ik werd daadwerkelijk aangenomen. Nu heb ik een plek aan het IIT in Guwahati, Assam, en zit in het derde jaar elektrotechniek.