Bankemployee

priyard_fruechte

Onderwijs en veiligheid heeft Priyardashini ‘met Gods genade’ aan een wortundtat-school genoten

De moeder van Priyardashini Pallekonda had het niet gemakkelijk: drie meisjes moesten medio jaren 1980 worden grootgebracht. En dat in India, waar meisjes meestal veel lager in aanzien staan dan jongens. Dus kwam de wortundtat-school als geroepen voor de christelijk georiënteerde familie.

De meeste meisjes in India hebben niet de kans om een fatsoenlijke opleiding te krijgen. Voor hen is het na de middelbare school afgelopen, voor zover ze überhaupt zo ver komen. En wanneer ze volwassen zijn, rest hen niet veel anders dan vroeg te trouwen, kinderen te krijgen en huisvrouw te worden. Priyardashini’s moeder wilde echter dat de drie zussen meer bereikten in het leven. Een privéschool konden de ouders met het geringe inkomen van de vader echter niet financieren. “We waren afhankelijk van steun van buitenaf”, zegt de jonge vrouw, die sinds haar zevende jaar verschillende wortundtat-instellingen bezocht. Met veel ijver, goede resultaten en grote onbaatzuchtigheid heeft ze het sindsdien ver geschopt. Dat ze daarom niet bij haar moeder kon zijn ziet Priyardashini zeer pragmatisch: “Natuurlijk heb ik mijn moeder soms gemist. Maar zonder de school had ik veel wegen nooit in kunnen slaan. Bovendien was wortundtat als een moeder voor mij. Daar leerde ik wat je normaal van je echte moeder leert.”


schule_priyardashini

Net als deze jonge vrouwen bezocht ook Priyardashini het AMG College in Chiklakaluripet.

Biochemie, bankvak en promoveren
En daar is het niet bij gebleven: na de schoolopleiding studeerde Priyardashini biochemie, ze werkte een jaar aan het wortundtat-college in Chilakaluripet als lerares en daarnaast bereidde ze zich voor op het examen voor bankemployee. Na het slagen hiervoor kreeg ze in het voorjaar van 2012 prompt een baan bij de State Bank of Hyderabad. Deze veilige baan weerhoudt haar er niet van, verder te leren: momenteel schrijft ze aan haar proefschrift over borstkanker en hoopt op een baan in het ziekenhuis.

Met 30 jaar heb ik de toekomst nog voor me.
Aan zichzelf denkt de jonge vrouw daarbij nauwelijks. “Ik heb gezien hoe mijn moeder zich heeft ingespannen om van ons iets te maken. Ik wil dat zij als ze ouder is, gelukkig is, dat ze zich geen zorgen hoeft te maken en dat mijn jongere zussen een goede opleiding krijgen. Als dat geregeld is, kan ik aan mezelf gaan denken. Ik ben pas 30 jaar en heb nog een lange toekomst voor me liggen. Ik kan er later over nadenken wat er dan gebeurt. Wat ik vandaag heb en ben, dat heb ik toch alleen door Gods genade en door de ondersteuning van wortundtat.“

Deze indrukwekkende onbaatzuchtigheid komt niet alleen in Priyardashini’s woorden, maar ook in haar daden tot uitdrukking: van het eerste salaris, dat ze bij de bank kreeg, gaf ze 10.000 roepies af in het wortundtat-kantoor in Chilakaluripet. Dat is ongeveer 145 euro – een voor Indiase verhoudingen grote schenking: het gemiddelde maandinkomen per hoofd in India ligt rond de 85 euro en zo’n twee derde van de Indiase bevolking moet rondkomen met circa 50 euro per maand. Wanneer in Priyardashini’s leven alles zo verder loopt als tot nu toe, zal ze altijd een beter inkomen hebben.