Aardrijkskundeleraar

Succesvolle sprong in het diepe

Op satellietbeelden en kaarten op internet herken je van het kleine plaatsje Idupulapadu in Oost-India een paar straten en huizen. Er moeten ook twee tempels en een highschool zijn. Met wat moeite zou je misschien ook het huis van Nuthalapati Vijay Kumars ouders kunnen vinden – het is een leemhut met strodak. Daar zijn er echter veel van in dit dorp. Van dichtbij en vanuit de verte gezien is Idupulapadu geen ideale springplank voor een goede beroepsopleiding. Nuthalapati maakte echter met behulp van wortundtat de sprong naar de eerstvolgend grote stad en is vandaag de dag leraar op de school waar hij zelf als kind naar toe ging.

fruechte

Leven in zeer eenvoudige omstandigheden

Samen met zijn ouders en drie zussen leefde Nuthalapati als kind in zeer eenvoudige omstandigheden. De inkomsten van de ouders uit gelegenheidsbaantjes leverden nauwelijks genoeg geld op voor de dagelijkse behoeften zoals eten, kleding en medicijnen. Vaak leed de familie honger en kon men bij ziekte geen arts betalen. De hut had maar één ruimte, die eigenlijk te klein was voor iedereen samen. Er was geen stromend water en ook circa 20 jaar nadat Nuthalapati deze situatie was ontvlucht, beschrijft hij de toen alomtegenwoordige armoede nog altijd als het grootste probleem uit zijn vroege kindertijd.

De school in de plaats die toen maar rond de 2.000 inwoners had, kon je eigenlijk geen school noemen: geen goed ingerichte ruimtes met krijtbord, tafels en stoelen, geen op een of andere manier vormgegeven schoolplein – enkel een kaal gebouw. Er werden 60 kinderen in een klasruimte gepropt en de leraar had in de herinnering van Nuthalapati nauwelijks energie en mogelijk ook geen zin om de scholieren les te geven. „Slechts enkelen van ons leerden om cijfers en letters in Telugu, onze taal, te lezen“, zo beschrijft hij het gevolg hiervan.

Op zesjarige leeftijd van huis weg

Zijn ouders hoorden over de AMG, de wortundtat-partner, die in het ongeveer 40 kilometer verderop gelegen Chilakaluripet onder andere een groot internaat beheert. Op een leeftijd van zes jaar kwam Nuthalapati daar terecht en de eerste tijd liet zeer wisselende indrukken bij hem achter. „Ik vond de sfeer op school, de andere kinderen, de mogelijkheden om te spelen – en natuurlijk het goede eten heel fijn. Helemaal niet fijn vond ik daarentegen, dat ik mijn ouders opeens niet meer regelmatig kon zien“, herinnert de thans 27-jarige man zich.

Op de lange termijn beheersten echter andere aspecten de herinnering aan de tijd op het internaat. „Geestelijke groei zou op de school in mijn thuisdorp niet mogelijk geweest zijn“, aldus Nuthalapati. In het internaat werd hier echter net zoveel waarde aan gehecht als aan de ontwikkeling van de hele persoonlijkheid van elke scholier. En ofschoon zijn ouders al christenen waren, wonnen de omgang met de Bijbel en het christelijke geloof in de nieuwe omgeving enorm aan betekenis voor de jonge scholier. „Vandaag de dag lees ik graag in de Bijbel. De boodschap dat God mij zo neemt zoals ik ben, had ook consequenties voor mijn denken en handelen ten opzichte van andere mensen“, zegt hij.

Als leraar weer terug naar het internaat

Negen jaar bleef hij op het internaat en ging vervolgens naar een soort middelbare school en een beroepsopleiding. De opleiding tot docent volgde hij wederom bij de AMG in Chilakaluripet. Daar – in het internaat dat hij zelf als kind bezocht – heeft hij sinds kort ook een aanstelling als leraar gevonden. Hij doceert Engels en maatschappijleer aan scholieren tussen vijf en elf jaar oud. „Ik ben heel gelukkig dat ik hier kan werken en daarmee deel uitmaak van het aanbod, waar ik zelf als kind heel veel aan heb gehad. Ik zou de scholieren graag willen helpen om goede burgers te worden en ook ooit goed werk en een stevig fundament voor het leven te vinden.“

En met het inkomen dat hij nu verdient, kan hij een leven leiden, dat voor hem als kind onbereikbaar leek en veel basisbehoeften vervuld.