Straat kinderen

Tehuis voor straat kinderen

Ze kennen geen regelmatige dagindeling. Ze leven van bedelarij en proberen geld te verdienen met het poetsen van schoenen, het verzamelen van statiegeldflessen of het dragen van koffers. Ze slapen op straat, op stations of in lege treinwagons. Vaak leven ze ver weg van hun oorspronkelijke thuis: zogenaamde ‘street children’ en ‘railway children’, straat- en spoorwegkinderen.

Even talrijk als de kinderen zijn ook de redenen waarom ze hun thuis hebben verlaten: bij de een is dat het verlies van de ouders, bij de ander de vlucht voor hen of de slechte levensomstandigheden, bij een derde de hoop om op straat iets te vinden wat thuis ontbrak: vrienden of tenminste een manier van bestaan.

In 2003 was wortundtat in de kleine stad Chirala voor deze kinderen en jongeren een project gestart: een soort noodverblijf vlakbij het stationcomplex. Hier worden ze verzorgd en begeleid en krijgen ze dagelijks een maaltijd. Ze kunnen wennen aan een regelmatig verloop van de dag en ze leren weer een plek te vinden binnen (de orde van) een groep. Zo kunnen sommigen van hen op gegeven moment naar de wortundtat-school in het naburige Chilakaluripet gaan en door de opleiding weer een nieuw toekomstperspectief krijgen.