Railway Children

• 
• 
• 

Tehuis voor railway children

Ze kennen geen regelmatige dagindeling. Ze leven van bedelarij en proberen geld te verdienen met het poetsen van schoenen, het verzamelen van statiegeldflessen of het dragen van koffers. Ze slapen op stations of in lege treinwagons, rijden met treinen het hele land door, vaak ver weg van hun oorspronkelijke thuis: de zogenaamde 'railway children', de spoorwegkinderen.

Even talrijk als de kinderen zijn de redenen die ze naar de stations drijven. Bij sommigen is dat het verlies van de ouders, bij anderen de vlucht voor hen of de slechte levensomstandigheden, bij weer anderen de hoop om in de trein iets te vinden wat ze thuis niet vonden: vrienden of tenminste mensen met wie te leven valt.

In 2003 heeft wortundtat in de kleine stad Chirala voor deze kinderen een project gestart: een soort kindertehuis vlakbij het stationcomplex. Hier worden ze verzorgd en begeleid en krijgen ze dagelijks een maaltijd. De kinderen worden vertrouwd gemaakt met een geregelde dagindeling. Het is de bedoeling dat zij later naar de wortundtat-school in het naburige Chilakaluripet gaan en door hun opleiding weer een nieuw toekomstperspectief krijgen.

Al snel werd het eerste tehuis te klein omdat het bericht van het tehuis zich als een lopend vuurtje onder de jongelui verspreidde. Er moest een nieuw huis gevonden worden. Dat werd niet ver van het 'oude tehuis' opgezet en herbergt momenteel ongeveer 50 'spoorwegkinderen'.